Kinezyterapia (gr. kinesis – ruch) – leczenie ruchem, gimnastyka zdrowotna. Podstawą tej sfery fizjoterapii są ćwiczenia ruchowe. Ruch staje się środkiem leczniczym, mającym wpływ na cały organizm. Zadaniem kinezyterapii jest maksymalne wyeliminowanie niesprawności fizycznej i przygotowanie do dalszej rehabilitacji, np. społecznej.
Kinezyterapia dzieli się na miejscową i ogólną. Miejscowa – dotyczy bezpośrednio narządu zmienionego chorobowo, składają się a nią:
- ćwiczenia bierne – realizowane przez kinezyterapeutę lub aparat CPM (Continuous Passive Motion – ciągły bierny ruch) bez aktywnego udziału chorego;
- ćwiczenia izometryczne – czynne napinanie mięśni bez zmiany ich długości;
- ćwiczenia czynno-bierne – ruch realizowany jest biernie jednakże pacjent czynnie rozluźnia mięśnie;
- ćwiczenia samowspomagane – pacjent mocą mięśni kończyny zdrowej wspiera pracę uszkodzonych mięśni;
- ćwiczenia w odciążeniu – wykonywanie ruchu przy odciążeniu ćwiczonego obrębu ciała;
- ćwiczenia czynne;
- wyciągi;
- ćwiczenia synergistyczne;
- ćwiczenia oddechowe.
Ogólna – składa się z ćwiczeń części ciała nie ogarniętych chorobą:
- ćwiczenia ogólnokondycyjne;
- ćwiczenia gimnastyki porannej;
- ćwiczenia w wodzie;
- sport inwalidów.
Kinezyterapia wykorzystywana jest w schorzeniach i dysfunkcjach narządu ruchu, w zespołach bólowych kręgosłupa, po zabiegach operacyjnych, po udarach mózgu, po zawale serca, a także w czasie ciąży jako przygotowanie do porodu.